ผลงาน นวัตกรรมทางการศึกษา

ด้วยโรงเรียนปายวิทยาคารได้เข้าร่วมโครงการทหารพันธุ์ดี ชุมชนเบิกบาน อาหารปลอดภัย โดยในปี 2567 ได้รับการสนับสนุนไก่พันธุ์ไข่ Hy-Line Brown จากนักศึกษาหลักสูตร บริหารความมั่นคงสำหรับผู้บริหารระดับสูง สวปอ.มส.SML รุ่นที่ 5 ร่วมกับบริษัทสหฟาร์ม จำกัด จำนวน 216 ตัว เพื่อนำมาเป็นอาหารนักเรียนพักนอน และเป็นอาหารปลอดภัยให้แก่ชุมชน ในยุคปัจจุบัน การส่งเสริมให้นักเรียนมีทักษะอาชีพและสามารถพึ่งพาตนเองได้ถือเป็นแนวทางสำคัญในการพัฒนาเยาวชนให้เติบโตอย่างมีคุณภาพ โครงการ “การเลี้ยงไก่ไข่อารมณ์ดี วิถีเกษตรยั่งยืน” จึงเกิดขึ้นจากการที่โรงเรียนได้รับการสนับสนุนปัจจัยการผลิต เช่น พันธุ์ไก่ อาหารไก่ และวัสดุอุปกรณ์ที่จำเป็นใน การเลี้ยงไก่ไข่ โดยมีลักษณะการเลี้ยง 2 แบบคือ การเลี้ยงแบบกรงตับ และการเลี้ยงแบบปล่อย เพื่อส่งเสริมให้นักเรียนได้ลงมือปฏิบัติจริง เรียนรู้การทำงานเป็นระบบ ฝึกความรับผิดชอบและทักษะชีวิตผ่านกิจกรรม การเลี้ยงไก่พันธุ์ไข่ตั้งแต่กระบวนการผลิตการรวมกลุ่มวางแผนการทำงาน การจัดจำหน่ายสู่ตลาด การเก็บผลผลิต ทำให้นักเรียนได้เรียนรู้ครบกระบวนการ การเลี้ยงไก่ไข่อารมณ์ดีเป็นแนวทางที่เน้นสวัสดิภาพไก่ เลี้ยงในสภาพแวดล้อมที่ดี มีอิสระในการเคลื่อนไหว และได้รับอาหารที่มีคุณภาพ ส่งผลให้ไก่มีสุขภาพดี อารมณ์ดี และให้ผลผลิตไข่ที่มีคุณภาพดี ปลอดภัยต่อผู้บริโภค นอกจากการเรียนรู้วิธีการเลี้ยงอย่างถูกต้องแล้ว นักเรียนยังได้ฝึกการบริหารจัดการผลผลิต เช่น การเก็บไข่ การบรรจุ การคิดต้นทุน และการจำหน่าย ซึ่งเป็นการสร้างรายได้เสริมให้กับนักเรียน ช่วยแบ่งเบาภาระครอบครัว อีกทั้งยังสามารถนำความรู้ไปปรับใช้ในชีวิตจริง สร้างอาชีพในอนาคต และเป็นต้นแบบ ของการทำเกษตรแบบยั่งยืนในชุมชน

เรียนรู้สู่การปฏิบัติอย่างยั่งยืน

เรียนรู้คู่การปฏิบัติ

ศึกษาและปฏิบัติเกี่ยวกับหลักการประกอบอาหาร ความสำคัญของการประกอบอาหาร หลักโภชนาการ การเลือก การรับ และการเก็บรักษาวัตถุดิบ การเตรียมวัตถุดิบ การใช้เครื่องมือและอุปกรณ์ในงานครัว วิธีการประกอบอาหารด้วยเทคนิคต่าง ๆ เช่น การต้ม นึ่ง ผัด ทอด ย่าง อบ และตุ๋น การปรุงรส การจัดตกแต่งอาหาร การควบคุมคุณภาพอาหาร หลักสุขาภิบาลอาหารและความปลอดภัยในการปฏิบัติงาน ตลอดจนการจัดการต้นทุนเบื้องต้นและการลดการสูญเสียวัตถุดิบ เพื่อให้ผู้เรียนมีความรู้ ทักษะ และเจตคติที่ดีในการประกอบอาหาร สามารถปฏิบัติงานได้อย่างถูกต้องตามหลักสุขอนามัย มีคุณภาพ และสามารถนำความรู้ไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันหรือการประกอบอาชีพด้านอาหารได้

-

หลักการประกอบอาหาร

การวิจัยในชั้นเรียนครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ เรื่อง ความน่าจะเป็น ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้เครื่องคำนวณวิทยาศาสตร์กับนักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบปกติ และ 2) เปรียบเทียบเจตคติทางการเรียนคณิตศาสตร์ของนักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ทั้งสองรูปแบบ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนปายวิทยาคาร ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 79 คน ประกอบด้วยนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/1 จำนวน 40 คน เป็นกลุ่มทดลอง และนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/2 จำนวน 39 คน เป็นกลุ่มควบคุม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้เครื่องคำนวณวิทยาศาสตร์ เรื่อง ความน่าจะเป็น แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนแบบปรนัย จำนวน 20 ข้อ และแบบวัดเจตคติทางการเรียนคณิตศาสตร์ จำนวน 20 ข้อ ดำเนินการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เป็นเวลา 10 คาบ โดยจัดให้มีการทดสอบก่อนเรียนและหลังเรียน รวมทั้งประเมินเจตคติของผู้เรียนหลังสิ้นสุดการจัดกิจกรรม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และเปรียบเทียบผลการเรียนรู้ของนักเรียนทั้งสองกลุ่ม ผลการวิจัยพบว่า นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้เครื่องคำนวณวิทยาศาสตร์มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์สูงกว่านักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบปกติ โดยมีคะแนนเฉลี่ย 18.369 คะแนน ขณะที่กลุ่มควบคุมมีคะแนนเฉลี่ย 12.808 คะแนน แตกต่างกัน 5.561 คะแนน คิดเป็นร้อยละ 43.48 นอกจากนี้ นักเรียนกลุ่มทดลองยังมีเจตคติทางการเรียนคณิตศาสตร์อยู่ในระดับสูงมาก โดยมีคะแนนเฉลี่ย 4.575 ขณะที่กลุ่มควบคุมมีคะแนนเฉลี่ย 2.623 แตกต่างกัน 1.952 คะแนน คิดเป็นร้อยละ 74.41 ผลการสัมภาษณ์นักเรียนประกอบการวิจัยพบว่า นักเรียนมีความมั่นใจในการใช้เครื่องคำนวณวิทยาศาสตร์มากขึ้น สามารถตรวจสอบคำตอบ แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับเพื่อน กล้าแสดงความคิดเห็น และมีความสนใจในการเรียนคณิตศาสตร์เพิ่มขึ้น สรุปได้ว่า การจัดการเรียนรู้โดยใช้เครื่องคำนวณวิทยาศาสตร์ เรื่อง ความน่าจะเป็น ช่วยพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและส่งเสริมเจตคติที่ดีต่อการเรียนคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการจัดการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ในเนื้อหาอื่นเพื่อยกระดับคุณภาพการเรียนรู้ของผู้เรียนต่อไป

จากการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้เครื่องคำนวณวิทยาศาสตร์ เรื่อง ความน่าจะเป็น สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 พบว่า ผู้เรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงขึ้นอย่างชัดเจน โดยนักเรียนกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยสูงกว่ากลุ่มที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบปกติ นอกจากนี้ ผู้เรียนยังมีเจตคติที่ดีต่อการเรียนคณิตศาสตร์มากขึ้น มีความมั่นใจในการใช้เครื่องคำนวณวิทยาศาสตร์เพื่อช่วยวิเคราะห์และตรวจสอบคำตอบ สามารถแก้ปัญหาโจทย์ที่มีความซับซ้อนได้รวดเร็วและถูกต้องยิ่งขึ้น ในระหว่างการจัดกิจกรรม ผู้เรียนมีความกระตือรือร้นในการเรียนรู้ กล้าแสดงความคิดเห็น แลกเปลี่ยนแนวคิดกับเพื่อน และมีส่วนร่วมในการอภิปรายภายในชั้นเรียนมากขึ้น ส่งผลให้บรรยากาศการเรียนรู้เป็นไปอย่างสนุกสนานและเอื้อต่อการเรียนรู้ร่วมกัน ผู้เรียนสามารถอธิบายวิธีคิดและเหตุผลในการหาคำตอบได้อย่างเป็นระบบ รวมทั้งสามารถนำทักษะการใช้เครื่องคำนวณวิทยาศาสตร์ไปประยุกต์ใช้ในการเรียนคณิตศาสตร์เรื่องอื่นได้อย่างเหมาะสม ผลการวิจัยสะท้อนให้เห็นว่า การใช้เครื่องคำนวณวิทยาศาสตร์เป็นสื่อสนับสนุนการจัดการเรียนรู้ที่ช่วยส่งเสริมทั้งด้านความรู้ ทักษะการคิดวิเคราะห์ ทักษะการใช้เทคโนโลยี และเจตคติที่ดีต่อการเรียนคณิตศาสตร์ อันนำไปสู่การพัฒนาคุณภาพผู้เรียนให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น

ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน, เจตคติทางคณิตศาสตร์, เครื่องคำนวณวิทยาศาสตร์, ความน่าจะเป็น

การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ก่อนเรียนและหลังเรียนของนักเรียน ที่เรียนโดยใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้เรื่องเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์ รายวิชาวิทยาศาสตร์ 4 สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 พบว่านักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเพิ่มสูงขึ้นนักเรียนมีความเข้าใจในเนื้อหาที่เรียนได้ง่ายขึ้นขึ้น ได้ลงมือปฏิบัติด้วยตนเองจึงทำให้นักเรียนสามารถเชื่อมโยงประสบการณ์เดิมกับสิ่งที่ได้เรียนรู้และค้นพบเพิ่มเติมและสร้างเป็นองค์ความรู้ที่ถาวร นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนปายวิทยาคาร จำนวน 36 คนที่ได้เรียนจากชุดกิจกรรมการเรียนรู้เรื่อง เชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์ รายวิชาวิทยาศาสตร์ 4 รหัส ว22102 มีความพึงพอใจในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (µ = 4.57, σ =0.50) เมื่อพิจารณาเป็นรายข้อพบว่าประเด็นที่มีความพึงพอใจมากที่สุดในประเด็นชุดกิจกรรมมีกิจกรรมที่น่าสนใจ (µ= 4.67,σ=0.48) รองลงมาคือประเด็นขนาดตัวหนังสืออ่านง่ายชัดเจน (µ = 4.64, σ = 0.54) รองลงมาคือชุดกิจกรรมมีรูปภาพสวยงามน่าสนใจและนักเรียนอยากให้มีชุดกิจกรรมแบบนี้ในเรื่องอื่นๆ อีก มีระดับความพึงพอใจเท่ากัน (µ = 4.61, σ = 0.49) ตามลำดับ

1. คะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนที่ได้จากการเรียนการสอนโดยใช้ชุดกิจกรรม การเรียนรู้ เรื่อง เชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์เพิ่มขึ้น 2. นักเรียนมีความพึงพอใจต่อชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง เชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์

ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ความพึงพอใจ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. จัดทำแผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการเรียนรู้ 5 ขั้น (5 STEPs) สำหรับพัฒนาผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้แบบมีการคิดวิเคราะห์ เรื่องพลเมืองดีตามวิถีประชาธิปไตยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนปายวิทยาคาร ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 75/75 2. เพื่อเปรียบเทียบและวิเคราะห์ผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้แบบมีการคิดวิเคราะห์ เรื่องพลเมืองดีตามวิถีประชาธิปไตย ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนปายวิทยาคาร จากการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการเรียนรู้ 5 ขั้น (5 STEPs) ระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียนกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2/5 ที่เรียนในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568โรงเรียนปายวิทยาคาร จำนวน 37 คนเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการเรียนรู้ 5 ขั้น (5 STEPs) 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน โดยมีค่าความยาก (p) อยู่ระหว่าง 0.20 ถึง 0.57 ค่าอำนาจจำแนกอยู่ระหว่าง 0.47 ถึง 0.80 และค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับ เท่ากับ 0.83 สถิติที่ใช้ในการวิจัยร้อยละค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบที่แบบไม่อิสระ

ผลจากการจัดการเรียนการสอนแบบการเรียนการสอนActive Learning กระบวนการเรียนรู้ 5 ขั้นตอน หรือ 5 STEPs มาใช้ในการเรียนการสอนวิชาสังคมศึกษา 3 ผลปรากฏว่า คะแนนเฉลี่ยของการทดสอบก่อนเรียน เท่ากับ 5.83 คะแนน และคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนเท่ากับ 14.27 คะแนน ซึ่งมีคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน เท่ากับ 8.44 คะแนน และนักเรียนทุกคนมีคะแนนสูงกว่าเดิมโดยมีคะแนนความก้าวหน้าเมื่อเทียบระหว่างคะแนนะก่อนเรียนกับคะแนนหลังเรียนคิดเป็นร้อยละ 87.34 และมีส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานที่ลดลง นักเรียนมีทักษะการคิดวิเคราะห์ในการเรียนในรายวิชาเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และกิจกรรมกลุ่มของนักเรียน ทำให้เกิดบรรยากาศที่ดีต่อการเรียนการสอน ช่วยให้นักเรียนมีความกระตือรือร้น สนใจ ตั้งใจ และมีความรับผิดชอบต่อการเรียนมากขึ้น อีกทั้งยังช่วยกระตุ้นให้นักเรียนมีความกระตือรือร้นอยู่ตลอดเวลา ช่วยสร้างความสามัคคีให้เกิดขึ้นในกลุ่ม รู้จักแก้ปัญหาร่วมกัน ทำงานเป็นทีม และมีความคิดที่หลากหลาย ซึ่งแนวทางนี้เหมาะสมในการแก้ปัญหาในชั้นเรียนได้เป็นอย่างดี รวมถึงสามารถสร้างทัศนคติที่ดีต่อการเรียนวิชาสังคมศึกษาเป็นอย่างมาก

Active

การจัดการเรียนรู้ในสาระการงานอาชีพ ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน มุ่งพัฒนาผู้เรียนให้มีทักษะในการทำงาน มีความคิดสร้างสรรค์ และมีเจตคติที่ดีต่อการประกอบอาชีพ โดยเฉพาะในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ซึ่งเป็นวัยที่กำลังพัฒนาทักษะการคิดวิเคราะห์และการแก้ปัญหาเชิงเทคโนโลยี การเรียนเรื่องงานประดิษฐ์จึงไม่ใช่เพียงการเลียนแบบชิ้นงานตามตัวอย่าง แต่เป็นการฝึกให้ผู้เรียนนำความรู้และทรัพยากรที่มีอยู่มาสร้างสรรค์เป็นนวัตกรรมใหม่ที่ตอบโจทย์การใช้งานจริง ในปัจจุบันโลกก้าวเข้าสู่ยุคดิจิทัลอย่างเต็มรูปแบบ การบูรณาการเครื่องมือทางเทคโนโลยีเข้ากับการออกแบบจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง เพื่อให้ผู้เรียนเกิดกระบวนการเรียนรู้แบบ Active Learning ที่เน้นการสืบเสาะหาความรู้และการสร้างสรรค์ด้วยตนเอง การร่างต้นแบบ (Sketch Design) ถือเป็นขั้นตอนหัวใจสำคัญของกระบวนการเทคโนโลยี ที่จะช่วยให้นักเรียนได้วางแผนการทำงานอย่างเป็นขั้นตอน ลดข้อผิดพลาดในการลงมือปฏิบัติ และส่งเสริมให้เกิดการคิดเชิงออกแบบ (Design Thinking) ที่เป็นระบบและเป็นสากลมากขึ้น

1 สรุปผลตามตัวบ่งชี้ทางสถิติ ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า นักเรียนกลุ่มทดลองที่จัดการเรียนรู้โดยใช้การร่างต้นแบบด้วยแอปพลิเคชัน Canva มีคะแนนเฉลี่ยความคิดสร้างสรรค์รวมอยู่ที่ 15.80 คะแนน (จากคะแนนเต็ม 20) คิดเป็นร้อยละ 79.00 ซึ่งสูงกว่านักเรียนกลุ่มควบคุมที่ใช้วิธีการร่างแบบปกติบนกระดาษ ซึ่งมีคะแนนเฉลี่ยเพียง 10.24 คะแนน คิดเป็นร้อยละ 51.20 เมื่อทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยพบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ

Canva,การร่างต้นแบบSketch Design,ก่อนลงมือปฏิบัติจริง

การวิจัยในชั้นเรียนครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาพลศึกษา เรื่องทักษะการเดาะลูกเทเบิลเทนนิส ได้แก่ การเดาะลูกหน้ามือ การเดาะลูกหลังมือ และการเดาะลูกสลับ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1 โดยใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ GLORY Model และ 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้ด้วย GLORY Model กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1 โรงเรียนปายวิทยาคาร ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 30 คน ซึ่งได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงทดลองแบบกลุ่มเดียววัดผลก่อนและหลังการทดลอง (One Group Pretest-Posttest Design) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ตามรูปแบบ GLORY Model จำนวน 10 แผน และแบบทดสอบทักษะการเดาะลูกเทเบิลเทนนิส ประกอบด้วยการเดาะลูกหน้ามือ การเดาะลูกหลังมือ และการเดาะลูกสลับ ดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูลโดยทดสอบก่อนเรียนและหลังเรียน จากนั้นวิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าทีแบบกลุ่มตัวอย่างสัมพันธ์ (Dependent Samples t-test) ผลการวิจัยพบว่า ก่อนการจัดการเรียนรู้ นักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยการเดาะลูกหน้ามือ 27.14 ครั้ง การเดาะลูกหลังมือ 24.93 ครั้ง และการเดาะลูกสลับ 18.97 ครั้ง หลังการจัดการเรียนรู้ด้วย GLORY Model นักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยเพิ่มขึ้นเป็น 49.69 ครั้ง 47.90 ครั้ง และ 43.55 ครั้ง ตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังเรียน พบว่าคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แสดงให้เห็นว่า การจัดการเรียนรู้โดยใช้ GLORY Model มีประสิทธิภาพในการพัฒนาทักษะการเดาะลูกเทเบิลเทนนิสของนักเรียน และช่วยส่งเสริมการเรียนรู้ผ่านกิจกรรมที่เน้นการมีส่วนร่วม ความรับผิดชอบ การฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง และการมีน้ำใจนักกีฬา คำสำคัญ: GLORY Model, ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน, เทเบิลเทนนิส, ทักษะการเดาะลูก, วิจัยในชั้นเรียน

ผลการวิจัยพบว่า ก่อนการจัดการเรียนรู้ นักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยการเดาะลูกหน้ามือ 27.14 ครั้ง การเดาะลูกหลังมือ 24.93 ครั้ง และการเดาะลูกสลับ 18.97 ครั้ง หลังการจัดการเรียนรู้ด้วย GLORY Model นักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยเพิ่มขึ้นเป็น 49.69 ครั้ง 47.90 ครั้ง และ 43.55 ครั้ง ตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังเรียน พบว่าคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แสดงให้เห็นว่า การจัดการเรียนรู้โดยใช้ GLORY Model มีประสิทธิภาพในการพัฒนาทักษะการเดาะลูกเทเบิลเทนนิสของนักเรียน และช่วยส่งเสริมการเรียนรู้ผ่านกิจกรรมที่เน้นการมีส่วนร่วม ความรับผิดชอบ การฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง และการมีน้ำใจนักกีฬา

คำสำคัญ: GLORY Model, ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน, เทเบิลเทนนิส, ทักษะการเดาะลูก, วิจัยในชั้นเรียน

การจัดการเรียนรู้รายวิชาประวัติศาสตร์ 4 รหัสวิชา ส22104 ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 มักประสบปัญหาสำคัญคือ นักเรียนไม่สามารถจดจำและเชื่อมโยงลำดับเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ได้อย่างเป็นระบบ โดยเฉพาะเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับพัฒนาการของอาณาจักรอยุธยาและธนบุรี ซึ่งมีรายละเอียดของเหตุการณ์จำนวนมากและมีช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์ที่ต่อเนื่องยาวนาน นักเรียนส่วนใหญ่มักใช้วิธีการท่องจำเหตุการณ์เป็นส่วน ๆ ส่งผลให้ไม่สามารถมองเห็นความสัมพันธ์ของเหตุการณ์ในภาพรวม และขาดทักษะการคิดเชิงวิพากษ์ทางประวัติศาสตร์ (Historical Context) จากประสบการณ์การจัดการเรียนรู้ที่ผ่านมา ผู้วิจัยพบว่านักเรียนจำนวนมากเกิดความสับสนในการเรียงลำดับศักราช รวมทั้งไม่สามารถเชื่อมโยงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกันหรือช่วงเวลาที่ต่อเนื่องกันได้ ส่งผลให้ผู้เรียนเกิดความเบื่อหน่ายและมีเจตคติเชิงลบต่อการเรียนวิชาประวัติศาสตร์ ด้วยเหตุผลดังกล่าว ผู้วิจัยจึงเห็นว่าการนำ เส้นเวลา (Timeline) ซึ่งเป็นรูปแบบการจัดกระทำข้อมูลเชิงภาพ (Visual Thinking) มาใช้ในการจัดการเรียนรู้ อาจช่วยให้นักเรียนสามารถมองเห็นความต่อเนื่องของเหตุการณ์ตามลำดับเวลา เข้าใจความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลของเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ และช่วยส่งเสริมการคิดวิเคราะห์ ตลอดจนทำให้การเรียนรู้ประวัติศาสตร์มีความชัดเจนและน่าสนใจมากยิ่งขึ้น

นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้เส้นไทม์ไลน์สูงกว่าก่อนเรียน แสดงให้เห็นว่าการใช้เส้นไทม์ไลน์ในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้สามารถช่วยให้นักเรียนเข้าใจเนื้อหาทางประวัติศาสตร์ได้ดีขึ้น และส่งผลให้ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนสูงขึ้น

Storyline Method

สื่อการสอนวิชาไมโครคอนโทรลเลอร์ จะเป็นเว็บแอพพลิเคชัน สำหรับนักเรียนให้เรียนรู็และส่งในในที่เดียวกันสามารถดูความก้าวหน้าได้และมีสื่อการสอนในบทเรียน

นักเรียนสามารถนำเนื้อหาเรื่องที่เรียนไปเรียนได้ทุกที่ทุกเวลา

ไมโครคอนโทรลเลอร์

จากการจัดการเรียนการสอนให้กับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนปายวิทยาคาร จังหวัดแม่ฮ่องสอน พบว่านักเรียนส่วนใหญ่ มีปัญหาเกี่ยวกับการพูดภาษาอังกฤษ อาจสืบเนื่องมาจากนักเรียนออกเสียงไม่ชัดเจน หรือมีสำเนียงไม่เหมือนต้นฉบับ ซึ่งอาจทำให้เกิดปัญหาในการสื่อสาร คือ ทำให้การเข้าใจความหมายหรือทำให้ความหมายของคำที่ต้องการสื่อออกมาเปลี่ยนไปจากที่ต้องการ เพราะคำที่พูดผิดไป ทำให้คำนั้นเปลี่ยนความหมายไป จึงทำให้นักเรียนไม่มีความมั่นใจในการพูดออกเสียง และยิ่งไปกว่านั้นคือ ทำให้ผู้พูดไม่กล้าพูดคำศัพท์คำนั้นอีกเลย และปัญหาดังกล่าวนำมาซึ่งความเข้าใจผิดในการฟัง จากปัญหาที่พบจึงเป็นแรงผลักดันให้ผู้วิจัยนำการสอนภาษาที่เน้นสมรรถภาพเพื่อเพิ่มพูนทักษะการพูดภาษาอังกฤษ และความมั่นใจ เพื่อให้นักเรียนสามารถพูดภาษาอังกฤษได้อย่างถูกต้อง และมั่นใจมากขึ้น เหตุนี้ทำให้ผู้วิจัยมีแรงจูงใจที่อยากจะมีส่วนร่วมในการพัฒนาการพูดภาษาอังกฤษที่ถูกต้องโดยการใช้การสอนภาษาที่เน้นสมรรถภาพเพื่อเพิ่มพูนทักษะการพูดภาษาอังกฤษ และความมั่นใจ ที่ผู้วิจัยได้ทำการศึกษาจากแหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือมาแล้ว อันจะเป็นประโยชน์แก่ผู้เรียนในการพูดที่ถูกต้องและมีประสิทธิภาพ และเป็นแนวทางแก่ครูผู้สอนในการซ่อมเสริมผู้ที่มีปัญหาในด้านการออกเสียงภาษาอังกฤษให้ถูกต้องต่อไป

จากการวิจัยในครั้งนี้พบว่าก่อนการใช้แผนการสอน F6 Model ค่าเฉลี่ยความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนอยู่ในระดับพอใช้ แต่หลังจากการใช้แผนการสอน F6 Model ค่าเฉลี่ยความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนอยู่ในระดับดี กล่าวคือนักเรียนมีทักษะ สามารถพูดภาษาอังกฤษตามสถานการณ์ได้ดีหลังจากการใช้แผนการสอน F6 Model

-

การวิจัยและพัฒนานวัตกรรมชิ้นนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อแก้ปัญหาข้อจำกัดด้านทักษะการคิดวิเคราะห์ ทักษะการคิดรวบยอด และการจัดระเบียบความรู้ในรายวิชาประวัติศาสตร์สากล ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ตลอดจนยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและการมีส่วนร่วมในชั้นเรียน (Active Learning) ให้สอดคล้องกับสมรรถนะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 โดยผู้สร้างสรรค์ได้ออกแบบและพัฒนากระบวนการจัดการเรียนรู้อย่างเป็นระบบตามกรอบวงจรคุณภาพ PDCA (Plan-Do-Check-Action) บูรณาการแนวคิดการจัดการเรียนรู้รูปแบบซิปปาโมเดล (CIPPA Model) 7 ขั้นตอน ร่วมกับหลักการวิเคราะห์และแก้ไขปัญหาตามหลักอริยสัจ 4 (ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค) และการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลสมัยใหม่ เช่น แอปพลิเคชัน Canva และแพลตฟอร์ม Padlet กระบวนการจัดการเรียนรู้แบ่งออกเป็น 7 ขั้นตอนหลัก ได้แก่ 1) การทบทวนความรู้เดิมผ่านสื่อวิดีโอร่วมสมัย 2) การแสวงหาความรู้ใหม่จากสื่อสิ่งพิมพ์และสื่อดิจิทัล 3) การศึกษาทำความเข้าใจและเชื่อมโยงความรู้ใหม่กับความรู้เดิม 4) การแลกเปลี่ยนความรู้ภายในกลุ่มผ่านกิจกรรม PMI 5) การสรุปและจัดระเบียบความรู้โดยเขียนแผนผังความคิดตามหลักอริยสัจ 4 บนกระดาษปรู๊ฟ 6) การปฏิบัติและแสดงผลงานหน้าชั้นเรียน และ 7) การประยุกต์ใช้ความรู้ผ่านการสร้างสรรค์ชิ้นงานรายบุคคลใน Canva และเผยแพร่บน Padlet การวัดและประเมินผลเน้นการประเมินตามสภาพจริง (Authentic Assessment) และการประเมินเพื่อพัฒนา (Assessment for Learning) ทั้งในด้านความรู้ (K) ทักษะกระบวนการ (P) และเจตคติ (A) ผลการนำนวัตกรรมไปปฏิบัติจริงพบว่า ผู้เรียนสามารถวิเคราะห์ สังเคราะห์ข้อมูล และสรุปความคิดรวบยอดได้อย่างมีวิจารณญาณและเป็นระบบ นักเรียนทุกคนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนผ่านเกณฑ์การประเมินในระดับ “ดีมาก” แสดงออกถึงสมรรถนะที่สูงขึ้นในการทำงานร่วมกัน ทักษะชีวิต และการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศอย่างสร้างสรรค์ อีกทั้งยังเกิดคุณลักษณะอันพึงประสงค์ มีความใฝ่เรียนรู้ มุ่งมั่นในการทำงาน และตระหนักถึงคุณค่าของการอยู่ร่วมกันท่ามกลางความหลากหลายในสังคมยุคปัจจุบัน นอกจากนี้ ผลสำเร็จของนวัตกรรมยังได้รับการยอมรับและขยายผลไปปรับใช้ในรายวิชาอื่น ๆ ภายในกลุ่มสาระการเรียนรู้ฯ เพื่อสร้างระบบนิเวศการเรียนรู้ที่ยั่งยืนต่อไป

สรุปความเรียงผลลัพธ์การดำเนินงานนวัตกรรมพอสังเขป การนำนวัตกรรมการจัดการเรียนรู้วิชาประวัติศาสตร์สากลตามแนวคิด CIPPA Model 7 ขั้นตอน ของนายศุภกิจ พึ่งบุญ ไปปฏิบัติจริง ประสบความสำเร็จและก่อให้เกิดผลลัพธ์เชิงบวกอย่างเป็นรูปธรรมใน 3 ด้านหลัก โดยเริ่มจาก ผลลัพธ์ที่เกิดกับผู้เรียน ซึ่งพบว่านักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ทุกคนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนอยู่ในระดับ "ดีมาก" สามารถเข้าใจเนื้อหาประวัติศาสตร์ที่มีความซับซ้อนได้อย่างถูกต้อง ด้านทักษะกระบวนการ ผู้เรียนเกิดการคิดวิเคราะห์เชิงระบบ สามารถสรุปความคิดรวบยอดเชื่อมโยงกับหลักอริยสัจ 4 ผ่านการทำแผนผังความคิด มีความเชี่ยวชาญในการใช้เครื่องมือดิจิทัลอย่างแอปพลิเคชัน Canva และแพลตฟอร์ม Padlet ในการสร้างสรรค์และเผยแพร่ผลงาน ตลอดจนมีทักษะชีวิตและการทำงานเป็นทีมผ่านกิจกรรมกลุ่มและการวิเคราะห์แบบ PMI ที่ส่งเสริมการรับฟังความเห็นที่แตกต่าง นอกจากนี้ในด้านเจตคติ ผู้เรียนยังเกิดความใฝ่เรียนรู้ มุ่งมั่นในการทำงาน และตระหนักถึงคุณค่าของการอยู่ร่วมกันท่ามกลางความหลากหลายเพื่อสร้างสันติภาพในสังคม สำหรับ ผลลัพธ์ที่เกิดกับครูผู้สอน ช่วยให้ครูสามารถออกแบบแผนการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) ได้อย่างมีประสิทธิภาพและตอบโจทย์หลักสูตร ทั้งยังพัฒนาทักษะด้านเทคโนโลยีและการวัดประเมินผลตามสภาพจริงเพื่อพัฒนาผู้เรียน และสามารถก้าวสู่การเป็นผู้นำทางวิชาการด้วยการนำผลสำเร็จนี้ไปขับเคลื่อนในชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) เพื่อร่วมมือกับเพื่อนครูในการพัฒนาการเรียนการสอน ซึ่งส่งผลต่อเนื่องไปยัง ผลลัพธ์ที่เกิดกับสถานศึกษาและสังคม โดยนวัตกรรมนี้ได้รับการยอมรับและขยายผลนำไปปรับใช้ในรายวิชาอื่น ๆ ของโรงเรียนแม่สะเรียง “บริพัตรศึกษา” เช่น วิชาประวัติศาสตร์ไทย และหน้าที่พลเมือง ตลอดจนสามารถสร้างระบบนิเวศการเรียนรู้ออนไลน์ที่ยั่งยืนผ่าน Padlet ที่กลายเป็นคลังความรู้ให้แก่นักเรียนและผู้ที่สนใจสามารถเข้ามาศึกษาค้นคว้าได้ตลอดเวลาแม้อยู่นอกห้องเรียน

ซิปปาโมเดล (CIPPA Model) การจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) วิชาประวัติศาสตร์สากล ทักษะการคิดวิเคราะห์ หลักอริยสัจ 4 Canva Padlet วงจรคุณภาพ (PDCA) ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน

นวัตกรรมการพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาเพื่อการมีงานทำโดยใช้ทฤษฎีพหุปัญญาเป็นฐานด้วยรูปแบบ PWTK+ เป็นการจัดการเรียนรู้ Active Learning ที่เน้นการลงมือปฏิบัติ เน้นการเสริมสร้างทักษะด้าน Soft Skills ได้แก่ การทำงานเป็นทีม การสื่อสาร การแก้ปัญหา และการคิดสร้างสรรค์ ผ่านกิจกรรมพัฒนาผู้เรียน คือ กิจกรรมแนะแนว ครอบคลุมขอบข่ายการจัดกิจกรรมแนะแนว 3 ด้าน ได้แก่ ด้านส่วนตัวและสังคม ด้านการศึกษา และด้านอาชีพ สอดคล้องกับบริการแนะแนว 5 บริการ ได้แก่ บริการศึกษาข้อมูลนักเรียนรายบุคคล บริการสนเทศ บริการปรึกษา บริการจัดวางตัวบุคคล บริการติดตามและประเมินผล มีกิจกรรมที่หลากหลายและเหมาะสมกับช่วงวัยของผู้เรียน นวัตกรรมการพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาเพื่อการมีงานทำ โดยใช้ทฤษฎีพหุปัญญาเป็นฐาน ด้วยรูปแบบ PWTK+ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) นักเรียนมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการศึกษาเพื่อการมีงานทำ (2) นักเรียนสามารถปฏิบัติงานอาชีพที่สนใจได้ (3) เพื่อให้นักเรียนมีเจตคติที่ดีต่อการศึกษาต่อและการประกอบอาชีพสุจริต โดยกลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 – 6 ปีการศึกษา 2567 จำนวนนักเรียน 615 คน วิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา (1) ชุดกิจกรรมแนะแนว (2) การฝึกประสบการณ์วิชาชีพระยะสั้น (3) กิจกรรมแนะแนวบริการ 5 บริการ และการวิเคราะห์ข้อมูล จากการสังเคราะห์ข้อมูลจากการสัมภาษณ์ แบบประเมินพฤติกรรม และแบบสำรวจ โดยใช้ค่าเฉลี่ยและการวิเคราะห์เชิงคุณภาพ ผลการศึกษาพบว่า (1) นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ร้อยละ 92.54 ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการศึกษาเพื่อการมีงานทำ และสามารถบอกอาชีพที่สนใจในอนาคต ในระดับดีขึ้นไป (2) นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ร้อยละ 90 ที่เข้ารับการฝึกประสบการณ์วิชาชีพระยะสั้น มีความรู้ความเข้าใจในอาชีพที่ฝึกประสบการณ์วิชาชีพ (3) นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 – 6 ร้อยละ 88.41 เจตคติที่ดีต่อการศึกษาต่อและการประกอบอาชีพสุจริต ซึ่งการพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาเพื่อการมีงานทำโดยใช้ทฤษฎีพหุปัญญาเป็นฐาน ด้วยรูปแบบ PWTK+ โดยใช้การจัดการเรียนรู้ Active Learning ควบคู่กับการพัฒนา Soft Skills ถือเป็นการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ในการเสริมสร้างทักษะที่มีความจำเป็นต่อการศึกษาและเสริมสร้างประสบการณ์ทางอาชีพ คุณลักษณะของผู้ประกอบอาชีพและลักษณะงานในอาชีพ ส่งผลให้นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนที่สูงขึ้น มีทักษะอาชีพ มีเจตคติที่ดีต่อการเรียนและการประกอบอาชีพที่สุจริต ตลอดจนนักเรียนสามารถเลือกศึกษาต่อในระดับที่สูงขึ้นตามความสนใจ ความถนัด และศักยภาพของตนเอง นวัตกรรมนี้สามารถขยายผลสู่การจัดการเรียนรู้บูรณาการร่วมกับกลุ่มสาระการเรียนรู้อื่น ๆ ได้อย่างหลากหลายตามบริบทของสถานศึกษา

(1) นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ร้อยละ 92.54 ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการศึกษาเพื่อการมีงานทำ และสามารถบอกอาชีพที่สนใจในอนาคต ในระดับดีขึ้นไป (2) นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ร้อยละ 90 ที่เข้ารับการฝึกประสบการณ์วิชาชีพระยะสั้น มีความรู้ความเข้าใจในอาชีพที่ฝึกประสบการณ์วิชาชีพ (3) นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 – 6 ร้อยละ 88.41 เจตคติที่ดีต่อการศึกษาต่อและการประกอบอาชีพสุจริต ซึ่งการพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาเพื่อการมีงานทำโดยใช้ทฤษฎีพหุปัญญาเป็นฐาน ด้วยรูปแบบ PWTK+ โดยใช้การจัดการเรียนรู้ Active Learning ควบคู่กับการพัฒนา Soft Skills ถือเป็นการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ในการเสริมสร้างทักษะที่มีความจำเป็นต่อการศึกษาและเสริมสร้างประสบการณ์ทางอาชีพ คุณลักษณะของผู้ประกอบอาชีพและลักษณะงานในอาชีพ ส่งผลให้นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนที่สูงขึ้น มีทักษะอาชีพ มีเจตคติที่ดีต่อการเรียนและการประกอบอาชีพที่สุจริต ตลอดจนนักเรียนสามารถเลือกศึกษาต่อในระดับที่สูงขึ้นตามความสนใจ ความถนัด และศักยภาพของตนเอง นวัตกรรมนี้สามารถขยายผลสู่การจัดการเรียนรู้บูรณาการร่วมกับกลุ่มสาระการเรียนรู้อื่น ๆ ได้อย่างหลากหลายตามบริบทของสถานศึกษา

พหุปัญญา, การศึกษาเพื่อการมีงานทำ